De 21 km naar Bellem

Mijn relaas begint enkele dagen voor de wedstrijd. Mijn trainingen gaan vlot maar een toptijd zal ik in Bellem niet halen. De conditie is er maar een lange afstand lopen gaat me als maar moeilijker af. Is het de leeftijd of speelt het gewicht mee. Daarom besluit ik om op dinsdag toch nog een lange duurloop te doen. Rustig langs de Schelde aan een tempo van 6’30” per kilometer met een lage hartslag. Ook meteen goed om wat vet te verbranden. Iets wat komende winter meer op het programma zal staan. Graag zou ik 2019 aanvangen onder de 75 kg. Ik verlaat de Schelde na een goede 13 kilometer en loop een straatje in richting startpunt. Ik kijk even naast mij om iets op een gevel te bekijken en stap iets te veel naar de kant van de baan. Gevolg: ik sla mijn linkerenkel om en voel meteen hoe laat het is. Godverdomme, nondedju, fuck, klote en tal van andere onfrisse uitdrukkingen komen in mij op. Daar gaat mijn halve marathon. Aarzelend loop ik verder richting mijn auto. Het gaat maar dat is normaal alles is warm gelopen en als je blijft bewegen blijft het gaan. Ik vrees enkel de rust er na. Thuis gekomen blijkt het mee te vallen. ’s Middags hebben we een uitstapje gepland en de rustperiodes op een terrasje zijn welkom. Mankend geniet ik van het zalige herfstzonnetje ook al hangen er donderwolken boven mijn enkel.

Een nachtje slapen en wat schietgebedjes verder geven me hoop. De last valt mee maar lopen zal de komende dagen niet lukken. Ik ga voor actieve rust door wat te fietsen, iets wat ik voor mijn werk veel moet doen. En ijs afwisselend met Algipan. Wat opzoekwerk op het internet leert me dat het aan gewezen is om de enkel in te tapen mocht ik zondag toch willen lopen. Youtube checken en ergens sporttape aanschaffen.

Op vrijdag is de enkel al veel beter. ik voel het nog maar pijn kan je het niet noemen. Een mtb tochtje lijkt me aangewezen om alles los te houden en de actieve rust te bewerkstelligen. Zondag zal het lukken, ijs leggen en intapen en die 21 km moeten lukken.

Zaterdag wordt een rustdag met het gevolg dat de pijn lichtjes terug komt. Oei! Ook de weersvoorspellingen zijn niet goed. Enkel de wind gaat in ons voordeel spelen de eerste 13 kilometer.

Op zondagochtend om 5 uur wordt ik wakker van de regen die met bakken uit de lucht valt. Ik probeer nog wat te slapen en trek me er nog niet veel van aan. De start is nog meer dan 8 uur verwijderd. Het zal wel op houden.

En inderdaad, het wordt beter en zelfs de zon is in de middag van de partij. Alles verloopt prima. De enkel blijft een teer punt en ik tape hem in zoals ik het op Youtube zag. Het geeft steun en zal me toch wat mentale zekerheid geven om de finish te halen.

TTA is goed vertegenwoordigd. Met Pieter, Edwin, Kurt, Daniƫl en ikzelf zijn we 5 man sterk. Britt loopt in Bellem de 8 km.

Stipt om 13u30 starten we richting de meet. 21 km langs de vaart grotendeels. De wind in de rug en het zonnetje er af en toe bij. Heerlijk loopweer.
Ik start rustig aan 5’45” per kilometer. Eindtijd schat ik op 2u10′, maar hoop op minder. Na 5 km merk ik dat ik op reserve loop en besluit om te versnellen. Misschien kan ik zo onder de 2 uur geraken. Het loopt goed en ik kan de kilometers lopen tussen 5’30” en 5’45”. Niet te gek doen en ik voel nog geen afzwakking opkomen. Na 14 km draait het en de wind komt op kop, ook de eerste brug krijgen we voor de voeten. Het tempo zakt iets maar toch niet zo erg als ik vreesde. Er komt nog een helling en die laat me samen met de wind beseffen dat het tempo naar beneden moet. Doorbijten, het gaat nu zo goed. Toch voel ik de krachten weg vloeien. Mijn linkerbeen nijgt naar krampen, gelukkig geen last van de voet. Mijn tape-kunsten zijn gelukt. Ik zet door en zie gelukkig dat het parcours terug de vertrouwde laatste 2 km volgt. Aan km 18 klok in 1u43. Wat betekent dat ik de laatste drie zeker aan minder dan 5’40” moet lopen. Dat heb ik niet meer in mijn lijf. Ik berust er me in en probeer onder de 6′ te blijven maar ook dat is moeilijk. Herkenbaar en frustrerend, die laatste loodjes lappen het me telkens. Waar ligt het aan? te weinig gedronken, te weinig getraind, te vlug gestart? Ik breek er mijn hoofd niet over. Lichtjes teleurgesteld loop ik de finish binnen. Het zat er in, 2 uur is haalbaar. Ik het voorjaar zoek ik een nieuwe uitdaging om de muur van 120 minuten te slopen.

Maandagochtend sta ik op mijn stijve bovenbenen en de dag er na heb ik er nog last van. Fietsen om het melkzuur weg te krijgen is de opdracht de komende dagen. Eerste loopje staat woensdag gepland. Een rustig duurloopje, kort maar al genietend want ze beloven een zonnetje. Wel fris maar toch zalig om in te lopen. En dat is lopen toch: Zalig!

Triatlonseizoen 2018

We zijn al half november en mijn blog is nog redelijk kaal. Gelukkig mijn wedstrijdblad niet. Na de crossduatlon van Westrozebeke volgde in februari de winterduatlon van Hofstade. Een mooie wedstrijd met een technisch parcours waar ik best tevreden over was. Eentje om in 2019 opnieuw te doen.

Maart werd de maand voor de eerste triatlon. Zwemmen in het Wielingenbad en fietsen en lopen in De Haan. Het fietsen ging goed en ook over het lopen was ik dik tevreden. 8,6 km aan iets meer dan 11 km/u was lang geleden.

April, geen wedstrijd maar wel een uitgestippelde fietstocht. De Ettix-classic langs de mooie Vlaamse Ardennen. Al weer een aanrader en als het lukt ben ik er in 2019 er ook weer bij. 85 km genieten, vroeg gestart en genoten van de stilte voor de drukte op het parcours.

Mei werd een terugval, weinig kilometers en geen wedstrijd. Ook al was de planning om elke maand iets te doen. Op naar juni met de Kallemoeietriatlon in het vooruitzicht.

Juni, vaderdagmaand en dus ook tijd voor het clubkampioenschap triatlon in Beernem. De weersomstandigheden zijn prima en zo zou het de komende weken blijven. Het zwemmen ging prima ondanks de weinige uurtjes die ik aan deze sport besteedde. Het fietsen ging heel goed, een gemiddelde van bijna 32 is sterk voor mij. Maar het lopen ging minder ondanks dat het goed aanvoelde viel de tijd tegen. Toch terug een wedstrijdje om op de lijst te zetten.

Juli, de warmte stijgt. Een hete zomer en die bepaalde de trainingen. Maar op de 1ste dag van de maand begeven we ons naar Kanne voor de Cave-man triatlon. Eentje die ik vorig jaar voor de eerste keer plande en me beviel om er terug bij te zijn. Het fietsparcours is afwisselend en schitterend. Pittig door drie maar de Slingerberg op te moeten maar ook het glooiend parcours weegt door. Lopen door de Mergelgrot is iets speciaals ook al is het een zeer klein stukje. Geen toptijd maar tevreden over mijn prestatie.

Augustus is nog warmer en het lopen is zeer miniem waardoor mijn plan om in september de halve van Damme te doen smelt als de te vele ijsjes die ik die zomer eet. De kilootjes komen er bij als zoete broodjes en ik weet al wat me te doen zal staan in het najaar. Gewicht verliezen en de conditie terug op peil krijgen.

September is de maand om de basis te leggen voor het najaar. De komende weken heb ik drie wedstrijden gepland en daar moet voor getraind worden. Het fietsen is genieten, ik heb een parcours ontdekt die uitgestippeld is door een wielerclub uit de buurt en me verschillende keren laat genieten van 75 km langs rustige licht glooiende wegen. Naar het eind van de maand wordt het tijd om de mountainbike van stal te halen. Eind oktober staat de jaarlijkse afspraak in de Lembeekse bossen op de kalender. Het lopen lukt redelijk maar lange afstanden worden zwaar. Met de halve marathon op 11/11 gepland zou dit toch beter moeten.

Oktober de maand van Hawaii en inspiratie om harder te werken om toch op mijn niveau te blijven. Het lopen gaat lichtjes beter en de racefiets kent zijn laatste ritjes. De bosduatlon in Lembeke is een meevaller. Lopen gaat goed, ook het fietsgevoel is ok. Ook al is de eindtijd ietsje hoger dan de vorige jaren het gevoel zit goed. Op naar de halve marathon. En eind november doen we als afsluiter van 2018 de winterduatlon van Wommelgem. Maar daarover vertel ik in mijn volgende blog.