Uitgeteld!

2017 moest een jaar worden van de halve . De halve van Damme stond in mijn planning met stip aangeduid om er een lap op te geven. Ondanks de werken in het zomerverlof zou het wel goed komen. Maar de knie sputterde wat tegen in juni en juli. Dus kwam de relatieve rust van pas. Maakte ik me zelf wat wijs of hoopte ik op een wonder. Vooral dat laatste vrees ik.

Maar als of het nog niet erg genoeg was kon er nog wat extra tegenwerking bij. Iets wat ik nooit had durven denken gebeurde. Twee mensen die heel diep in mijn hart zaten gingen uit elkaar. Ik denk dat ik nog nooit zoveel verdriet in mijn leven gehad heb dan met deze situatie. De onmacht, het onbegrip en de teleurstelling namen al mijn energie weg. Werken lukte nog al was het maar om bezig te zijn. Sporten was niet aan de orde. Sporten betekent genieten en genieten was nu wel iets wat ik niet kon. Ik liet het niet toe. Ook al wist ik dat het helend kon zijn. Even het hoofd leeg maken, aan niets anders denken. Toch duurde het enkele weken eer ik de moed had om de loopschoenen aan te trekken. Maar helen deed het niet, sommige stukken liep ik met tranen in mijn ogen. Ook op de fiets had ik het moeilijk.

We zijn nu al een tijdje verder maar ik sta geen stap verder. De zin om te sporten is er wel. Op aanraden van de dokter heb ik door gezet. Met resultaat voor de conditie. Maar in het kopje gaat het nog steeds niet. Hoe kan je alles achter laten wanneer je alles hebt. Op deze en andere vragen vind ik maar geen antwoord. Onbegrip maar vooral verdriet om de persoon die het meest is gekwetst. 

De hoop blijft maar wordt elke dag kleiner. Tot dan blijf ik uitgeteld.

De Kallemoeietriatlon 2017

Wat vooraf ging….

Een winter die goed verliep, ik fietste regelmatig en ook het lopen vlotte goed. De duurlopen op laag tempo maar de lange afstanden verteerde ik prima. Toch lieten de jaren zich wat voelen maar daar stond ik niet te veel bij stil.

Eind maart was het tijd voor het jaarlijks fietsweekend van TTA. In de prachtige omgeving van Valkenburg ook gekend van de Amstel Gold race. Drie dagen om te fietsen en ook met een kleine zwemtraining en twee duurloopjes. Ik verteerde alles goed en was tevreden over mijn conditie. Tot enige tijd er na begon ik enkele kwaaltjes te voelen. Het begon met zware benen en die hielden me bezig dag en nacht. Soms wat meer en dan wat minder maar een lange duurloop kon ik niet meer aan. Fietsen was geen probleem en ik hield me daar dan hoofdzakelijk mee bezig. Het probleem sleepte aan en eens naar de dokter leek me aangewezen. Twee mogelijke oorzaken konden zijn: de leeftijd (daar verzet ik me ten stelligste tegen) of de last van mijn gebit. Voor dit laatste was een oplossing en na weken van uitstellen besliste ik om de tandarts te bellen. Een geluk, de man die mijn huisarts aanraadde was verhuisd en uitgebreid. Zijn zoon en schoondochter konden de enorme vraag aanvullen en ik was gered. Na een onderzoek wachtte me 5 behandelingen. Twee maal het verwijderen van een tand, tandplak verwijderen en twee maal een gaatje vullen. Vooral de tandplak was de mogelijke oorzaak van het vermoeid gevoel. Mijn hoop steeg in het toch nog volbrengen van enkele wedstrijden.

Eind mei begint de rug op te spelen en de knieën geven ook enkele minder goede signalen. Verd… nu niet, terug naar de dokter en na wat rust en medicatie zou alles moeten beteren. Beernem nadert wel hé!

4 juni, na lang uitstellen komt het er eindelijk van, de rit van de voorzitter. Mijn fietstrainingen verlopen goed, mijn loopjes beperk ik tot maximum 8 km per keer. De knieën protesteren nog maar ik zoek zachte ondergrond om ze te sparen. Het fietstochtje verloopt prima, de enkele klimmetjes gaan vlot en de rush terug naar Merelbeke onder bewind van Kurt verteer ik wonderwel goed. Weliswaar wat uit de wind gezet maar toch is het meer rijden en niet verkrampt aanklampen. Het zelfvertrouwen stijgt.

Op donderdag doe ik de test van het lopen. Tien kilometer aan een rustig tempo en zonder last aan de knieën. Ook de dag er na geen last. Soms voel ik wel iets naar gelang ik mijn knie draai of met mijn been schud. Maar ik zie zondag rooskleurige tegemoet.

D day…

Clubkampioenschappen Triatlon voor TTA in Beernem. Waar ik al zeker van ben is de laatste TTA-er van de 7 deelnemende leden. Maar dat is va geen belang voor mij. Wat telt is de wedstrijd kunnen uit doen en daarna kijken hoe het lichaam reageert en hersteld.
Er wordt een zwoele dag voorspelt en het is nog juist ook. Toch komt er een lichte wind op een uurtje voor de start. Niet aan denken, we gaan proberen te genieten en ons niet op jagen. No stress! Hoewel de zwemstart is toch altijd een stressmomentje. En waarom eigenlijk, eens in het water glijdt het toch zo van me af. Die stress speelde al thuis op toen ik vast stelde dat de fiets een lekke achterband had. Nog tijd om het te vervangen maar toch een ambetant momentje.
Een momentje waar ik in het water niet meer aan denk. Ik kan vlot mijn ritme houden en zwem bewust wat verder van de kant om zo geen last te hebben van andere zwemmers. Mijn ritueel tijdens het zwemmen is de zwemslagen tellen en gokken na hoeveel tellen ik er zou kunnen zijn. Blijkbaar haal ik meer dan 1 meter per slag want aan 1000 tel geraak ik niet. Ik hijs me uit het water en wandel naar de wisselzone. De warmte valt uit de lucht en blijkbaar ook op de bidons. De eerste slokken zijn warm en verteren niet al te goed. Toch moet ik drinken en probeer af en toe kleine slokjes. Gelukkig door de rijwind koelt het een beetje en ondervind ik er geen last van. Er rijden me constant fietsers voorbij ook omdat er al drie waves voor mij vertrokken zijn en die zitten al een rondje verder. Ook bij de trio’s na ons zitten stevige fietsers en die geven me niet bepaald een goed gevoel. Ga ik nu niemand inhalen? Drie rondjes rondom Beernem en ik mag terug de wisselzone in. Mijn rug speelt al een tijdje op en ik moet af en toe eens rekken om het draaglijk te houden. Hopelijk geeft het geen hinder tijdens het lopen.
Fiets af, loopschoenen aan, petje op, nummer draaien en drankgordel aan.
Twee maal vijf kilometer die ik binnen het uur wil halen. De eerste bevoorrading is er vlug en doet deugd, ook de sproeiers en sponsen onderweg zijn welkom. Helaas is ook het drinken in mijn gordel veel te warm. Eén slokje en ik beslis om de gordel dan maar af te geven aan Roger na de eerste loopronde. Geen snelle looptijd maar ik kan er toch enkele inhalen. Wat toch een opkikkertje geeft. Na 2u48 loop ik over de meet. Niet wat ik vorige jaren liep maar toch een tevreden en gerust gevoel. Zeker naar volgende week toe. De tweede en meteen al laatste wedstrijd van het voorseizoen.
De Caveman-triatlon die me omwille van zijn apart parcours aansprak. Tijdens het fietsen een klimmetje en het lopen gaat een deel in de grotten. Iets speciaal om te doen. Ik kijk er al naar uit. Hopelijk mijn knieën ook!

Halve marathon Deinze-Bellem 2016

11 november, een datum die we elk jaar herfrank3denken. Bijna 100 jaar geleden zwegen de wapens en kwam er een einde aan een vreselijke zinloze oorlog.
Maar 11 november is ook voor de 13de keer al tijd voor een halve marathon die loopt van Deinze naar Aalter-Bellem. Een autoloos parcours langs het Schipdonkkanaal.
TTA stond met drie atleten aan de start? Jonas die na twee jaar inactiviteit en enkele trainingloopjes wel eens wou proeven van een lange loopwedstrijd, Daniël die ondanks het niet deelnemen aan triatlons toch bezig bleef en ik. Ik die maandag met moeite deftig kon stappen wegens een geblokkeerde rug na een weekje plafond en muren afwassen. 21 km lopen was ver af en leek niet te halen. Gelukkig bracht een goede kinesist en gerichte oefeningen betering zelfs veel betering. Woensdag zag ik al mogelijkheden en donderdag stond mijn besluit vast.
Een heldere hemel maar ook een frisse temperatuur. Na inchecken in Bellem de bus op naar Deinze. Een kleine schoolreis met mensen die allemaal dezelfde passie hebben. Lopen en dit zelfs op een feestdag.
Aan het sportcomplex van de Brielmeersen worden we netjes afgeleverd waar we de tijd hebben om ons klaar te maken voor het genieten.
Het vestje blijft aan want enkel met het tri-suit en een onderlijfje met lange mouwen lijkt me iets te fris.
Mijn doel is 1u48 maar in mijn achterhoofd besef ik dat na de voorbije week het wat te hoog gegrepen zal zijn. Ietsje na half twee zetten de meer dan 600 deelnemers de eerste stap naar Bellem. Het jaagpad is niet zo breed en in het begin is het drummen om een geschikt plaatsje te vinden in het peloton.
Ik zie Nico passeren en die “haast” voor 1u48. Hem volgen en dan heb ik mijn gewenste tijd. En dat doen we.
Na twee kilometer passeert Jonas me, ik ben een beetje verrast want ik dacht dat hij vooraan was gestart. Aan een iets hoger tempo gaat hij de groep van 1u48 voorbij en weg is hij. Ik kan het tempo volgen en met kilometers van minder dan 5’10” schieten we goed op. Halfweg zie ik ietsje meer dan 52 minuten op de chrono en ik droom al van een tijd onder mijn doel. Maar de droom is kort, ik besef het maar al te goed. Ook vorig jaar beleefde ik dezelfde korte euforie maar de tweede helft geeft toch de doorslag.
En zo geschiedde, na km 12 voelde ik dat ik het tempo niet kon blijven aanhouden. Wat vertragen maar de “haas” in het vizier houden. Mijn tempo zakt en ik leg me al neer bij het niet halen van mijn doel.
De brug na 14 km doet geen goed aan de kuiten. Ik pep mezelf op en zie het Orvalleke al voor me staan welke ik mezelf beloofde. De laatste drankpost voorbij en er resten nog 5 kilometer. Ik loop constant te tellen en hoop onder de 1u55 aan te komen.
Km 18,5. Zie ik goed ja, nee? Ja toch Jonas loopt enkele tietallen meters voor me uit. Blijkbaar heeft hij het wat moeilijk. Een beetje euforie maakt zich van me meester als ik besef dat ik hem misschien voorbij zal kunnen lopen. Eén kilometer verder is het van dat. Jonas zijn blik is wat stil, begrijpelijk na een lange periode er uit geweest te zijn is dit toch al een knappe prestatie. Nog 2 kilometer en die lijken elke keer lang maar we halen het. Het tellen probeer ik te laten en zet men pokerface op als Annelies me fotografeert.
1u53 en ne klets. Geen 5 minuten langer dan de twee vorige jaren maar toch content dat ik er ben.
Jonas finisht anderhalve minuut later. De koude doet zijn werk en ik wil me zo vlug mogelijk omkleden om warm te hebben maar ook om te kunnen genieten van de Orval.
Daniël kom ik ook tegen, hij eindigde in 1u45. Respect, als ik volgend jaar dit haal spring ik over de meet. LOL.
Na het omkleden kom ik nog Jan tegen, een oud lid van TTA. De begroeting is warm en leuk. Nog een reden waarom ik geniet van mijn sport de ontmoetingen met gelijk gestemde mensen is plezant.
In 2017 gaan we terug voor 1u48, dat moet lukken!

Triatlonseizoen 2016 (deel 2)

Het tweede deel van het seizoen beperkt zich tot Viersel en Damme.

Na een deugddoend verlof was de zin groot om te ontdekken welk parcours Viersel te bieden had. Ook een triatlon die al een tijdje op mijn verlanglijstje stond. Een iets verdere verplaatsing maar we zijn er eens mee weg. De temperatuur was ietsje aan het zakken rond die periode dus dat was al een pluspunt. De reden waarom ik er vroeger nooit deel nam was de kermis van Oostakker. Ik moest telkens de zaterdag werken en nadien werd er al eens ééntje te veel gedronken. Geen ideale voorbereiding op een wedstrijd. Maar dit jaar wel een dag om te werken maar geen alcohol.

Zondagochtend, alles klaar zoals gewoonlijk en op weg naar de Kempen streek. De start was al om 11u dus ontbijten en weg waren we. We is Roger en ik. Mijn  trouwste supporter die al jaren aan de kant kijkt of alles goed verloopt.

Eerste vaststelling was het puike wisselpark en aankomstzone. Hier was ervaring zichtbaar. Tweede vaststelling was dat het zwemmen was zonder pak. Makkelijk bij de wissel maar toch zo geen voordeel voor mij. Maar geen ramp, we zijn hier om te genieten.

Starten doen we een stukje tegenstroom en dat heb ik geweten. Geen enkel moment kwam ik in een goed ritme en was genoodzaakt om meer schoolslag dan crawl te zwemmen. De boei die het keerpunt aanduidde kon niet snel genoeg naderen. Eens dat voorbij kon ik wat beter en geruster zwemmen. Na 27 minuten klom ik aan wal maar later bleek het zwemmen toch een stukje langer te zijn, in ieder geval kon ik niet tevreden zijn van mijn zwemmen.

Niet lang bij stil staan en de fiets op. Een snel fietsparcours was hier de aantrekking van Viersel. En inderdaad voor flyers die niet veel last hebben van wat tegenwind is dit ideaal. Ik zelf was eigenlijk ook wel tevreden, vooral over de stukken meewind. Ook de omgeving is een aanrader. Natuurschoon langs het water, de trainingsritjes langs de Schelde hebben me hier bij toch wat geholpen.

Twee rondjes gefietst en ondertussen is de temperatuur al wat opgelopen. De wisselzone in en met volle moed een warme 10 kilometer aanvatten. Wat keerpuntjes en een lege bevoorrading later loop ik na 2u42 over de meet. Een ervaring rijker en terug een wedstrijdje er bij. Of ik hier nog terug kom hangt af van de kalender in 2017. Na een jaartje of twee zonder Zwin kriebelt het toch ondanks te wat hoge inschrijving.

Na Viersel wachtte Damme. Na een lekke band vorig jaar was ik vast beraden er een goede wedstrijd van te maken. De weersomstandigheden zaten alvast mee. Geen regen, geen wind en een aangename temperatuur. Wat ook mee viel voor het zwemgedeelte. Aangezien de start al rond 10u30 is betekent dit dat vroeg aanzetten vanuit het nog stille Oostakker.

De rust is ook in Damme aanwezig. Aanmelden en alles klaar maken om een zes tal uurtjes te genieten van de polders. Bij het uithalen van het zwembrilletje stel ik vast dat ik het verkeerde heb mee genomen. Het brilletje ligt thuis en het zakje met de reserveglazen heb ik bij. Verd… , al goed dat ik wat reserve heb en ik beredder mij met een oud brilletje. Iets wat een voordeel is blijkt later.

Fiets op zijn plaats en alles installeren, telkens een momentje om aandachtig te zijn. Maar ook dat verloopt vlot. Er is al wat drukte in het boekendorp en we begeven ons naar de start. Twee kilometer wandelen langs de dijk waar we straks twee maal passeren tijdens de laatst proef.

De eerste start is voor de betere en de duatleten. Het is dan ook “The clash of titans”. Of wie haalt het eerst de finish, een triatleet of een duatleet. Na nog twee waves is het mijn beurt om het water in te gaan. Wat frisjes het eerste moment maar stukken beter dan vorig jaar. Knal, we zijn weg. Rustig mijn tempo zoeken en het gaat vlot. Het “oude” zwembrilletje is een meevaller. Geen enkele keer krijg ik water binnen en ook geen aanslag wat betekent dat ik netjes kan doorzwemmen. Na 47 minuten klim ik aan wal, het mocht wat minder zijn maar ik mag niet klagen na de mindere prestatie in Viersel.

Rustig wisselen en de fiets op. Nog geen halve ronde verder merk ik Peter op langs de kant. Lek en begonnen aan het vervangen van een bandje. Iets wat ik vorig jaar mocht vergeten, de buitenband had een te groot gat om verder te kunnen rijden. Fingers crossed dat ik er van gespaard blijf. Mijn bedoeling van het fietsen is een gemiddelde van 30 km/u en dat lukt redelijk. Ik wil wat over hebben tijdens het lopen en hoop stilletjes om binnen de 6 uur aan te komen. De 90 kilometer verlopen zonder problemen, eten (gelletjes) en drinken zoals het moet en we kunnen terug de wisselzone in voor de halva marathon aan te vangen. O ja, Peter is me ondertussen al terug voorbij gereden. Iets te snel geeft hij zelf toe en dat heeft zijn invloed gehad op zijn loopproef.

Eerst een plasstop en weg zijn we. De eerste kilometers verlopen vlotjes. Tot kilometer 12 kan ik de kilometertijd rond de 6 minuten houden en hoop zo stilletjes om net of dicht bij de 6 uur te finishen. Maar helaas de laatste 9 kilometer verlopen iets minder vlot. Het lusje die er extra bij is sinds dit jaar (om aan 21 km te geraken) vergt meer dan ik heb en heeft het gevolg dat ik slechts na 6u en 9 minuten bijna kapot over de meet loop.

Dit was één van de zwaarste inspanningen die ik al heb gedaan denk ik. Geen – 6 uur maar wel een goed gevoel. Het lopen kon beter maar ik doe het toch maar weer. Toch moet ik er wat van bekomen, honger en dorst zijn ver weg. Dus de gratis pasta maaltijd laat ik aan mij voorbij gaan. Inpakken en naar huis, tegen dan zal er een welverdiend trappistje wel in gaan. Ook de frietjes later laat ik me smaken.

Voor 2017 staat mijn doel al vast. Een halve onder de 6 uur. Waar weet ik nog niet maar Damme maakt veel kans.

Triatlonseizoen 2016 (deel 1)

Ondanks de wat haperende winter met wat (ouderdoms)kwaaltjes ben ik best tevreden van de eerste helft van het jaar. Na ons fietsweekend met TTA was ik klaar voor een wedstrijdje. Eerste wapenfeit werd de I-duatlon in Knokke. Voor de laatste keer dat het georganiseerd werd wou ik er bij zijn. Een pittige wedstrijd met jammer genoeg weinig deelnemers. Makkelijk voor mij, minder hinder en minder zenuwen om anderen te hinderen tijdens de moeilijkste punten in het fietsparcours. Her resultaat viel mee maar de snelheid zeker in het lopen zou beter moeten. Op naar het volgende, de havenloop van Gent. Aangezien het dicht bij de deur was leek het me het verstandigste om er al lopend naar toe te gaan. Opwarming en uitlopen waren zo meteen inbegrepen. Een massa-event is niet “my cup of tea” maar voor deze maak ik graag een uitzondering. Trouwens na de verstuikte voet van vorig jaar wou ik een kleine revanche. Geen super-uitslag maar toch haalde ik de finish binnen de twee uren. Tenslotte is dit enkel een voorbereiding op het komende seizoen. Een triatlonseizoen die wat in twee delen verdeeld wordt. Juni zou een piekmaand worden, de tweede piek moet september worden waar een tweede revanche wacht. Maar hier later meer over. Alvorens het seizoen echt van start te laten gaan was er eerst nog de jogging in Aalter. Dat moest een test worden voor het lopen, de snelheid moest daar uit de verf komen. De start is het moeilijkste, de massa voorbij geraken vergt wat aandacht om nergens je voet verkeerd te plaatsen. Daar had ik toch een dikke twee kilometer voor nodig. En dan kon ik aan de inhaalrace beginnen. Een race met een zeer goed resultaat. 8km in 38’30”, het was lang geleden dat ik dat kon. Een stevige opsteker voor de maand juni.

5 Juni L’eau d’heure

Een wedstrijd die ik al jaren wilde doen maar er was altijd wel iets wat me weerhield. Te ver, iets anders op de kalender of er wat schrik van hebben. Daarom dat ik vroeg ingeschreven was, gewoon om er voor te zorgen dat ik niet terug krabbelde. Een al bergachtige omgeving met klimmetjes van 9 a 10 %. Het BK wielrennen had daar ook plaats en stond als zwaar aangeschreven. Elke fietsronde telde 4 klimmetjes waaronder “Le petit Poggio”. Maar eerst het water in. Door de mindere temperaturen werd de afstand van 1,5 km terug geschroefd naar 1 km. Met 13° was dit geen slechte beslissing. En eens in het water was het al verkeerd, koud, koud en nog eens koud. Even kwam het in me op om terug aan wal te gaan. Daar was het warm, zwoel zelfs. Maar nee, ik was niet zo ver gereden om mijn lang verwachte triatlon te hervormen tot een kort pootje baden.
Eindelijk iedereen is in het water en we kunnen van start. Wat schoolslag om te positioneren en dan overschakelen op crawl. Oei, dat is minder, mijn voorhoofd verandert in een ijsblok, ik probeer nog eens maar er verandert niets, de koude is ondraaglijk. Dan maar verder in schoolslag. Me vooral niet opjagen en genieten van de frisse zwembeurt.
Eindelijk wal, 27 minuten! Veel te lang maar de omstandigheden zitten niet mee. Wisselen en vooral voorzichtig ons wetsuit uit doen. Bij het aantrekken had ik er een scheur in getrokken. Willen we nog veel wedstrijden doen dan zijn we best voorzichtig.
Fietsen dan, de brug over het mooie meer over en op weg naar 40 km klimmetjes en pijlsnelle afdalingen. Hoewel mijn klimmen tijdens het fietsweekend niet van een hoog niveau waren fietste ik toch aan een goed tempo de klimmetjes op. Le petit Poggio (what’s in a name) viel nog het beste mee. Dalen was dan terug zalig, topsnelheid die dag was 68,8 km/u. Drie rondjes aan vier klimmetjes, na twaalf beklimmingen mocht de fiets aan de kant. De zon was goed van de partij, hoe koud het water was hoe warm het er buiten was.
Lopen man, zo vlug als je kan, maar met wat hellingen in de benen gaat het toch niet zo vlot en vlug of je wil. Maar toch ik kon er enkelen passeren en de twee rondjes heen en weer langs de oevers van het meer gingen toch. 10,5 km binnen het uur. Ik mocht niet klagen. 3 uur en 9 minuten voor toch een al wat zwaardere wedstrijd, te vergelijken met de wedstrijd in Oudenaarde. Hopelijk herstel ik voor volgende week!

12 juni Beernem, clubkampioenschap TTA

Nadat ik beslist had om L’eau d’heure te doen zou ik Beernem niet doen. Maar toch hoe dichter de datum naderde was ik toch blij dat ik toch was ingeschreven. Geen lenteweer maar toch al warm zwemwater. 1000 meter in de Brugse vaart die redelijk vlot gingen ondanks de stevige regenbui waar de supporters meer last van hadden dan wij. Het nieuw wetsuit was ook een hulp. Het oude was echt versleten na bijna tien jaar trouwe dienst. Eens het water uit was de bui over, maar het fietsparcours lag er wel nat en gevaarlijk bij. Wat inhouden en we geraken er ook. Toch kon ik op de rechte stukken stevig door rijden. Drie rondjes goed voor bijna 43 km. De wegen waren droog bij aanvang van de tweede ronde en zo kon ik mijn gemiddelde snelheid redelijk hoog houden voor mijn normen. Na 1u15′ fietsen an een gemiddelde van 34 km/u mocht ik de loopschoenen aantrekken. Ook dat ging vlot, mijn Polar in het oog houden en proberen om net boven de 5 minuten per kilometer te lopen. Dan zou ik dik tevreden zijn. En aan de aankomst was ik het ook een eindtijd van 2u26, het lopen was wel maar een dikke 9 km maar toch, reken er nog 5 minuten bij en het was nog een sterke tijd voor mij. Op naar Eeklo, de zin is er!

26 juni, Eeklo of de raadselachtige genummerde bordjes!

Na Beernem zat er een weekend tussen die me de tijd moest geven om te herstellen van de twee voorgaande wedstrijden. Een etentje en een huwelijksfeest verstoorden de rust maar niet de conditie. Niet te veel doen tussendoor en de goede vorm behouden was het belangrijkste.
De weersomstandigheden zijn alles behalve zomers, een zomer die zeer traag op gang komt. Lage temperaturen en regenbuien die bij momenten hevig kunnen zijn. Tot daar de vooruitzichten op een wedstrijdje in het Meetjesland. Blijkbaar vinden ze hier boven dat je pas met een goed gespoeld wetsuit de Vaart van Eeklo in mag. Net na de briefing gaan de hemelsluizen nog eens stevig open. Eens in het water stopt de douche. Knal, met een schuin hoofdje schiet de burgemeester de Bouwpunttriatlon van 2016 op gang. Het water is zalig, niet koud en niet te nat, lol. Mijn 1000 meter gaan vlotjes voorbij, en na 20 minuutjes stap ik de kant op naar de fiets. We kunnen beginnen aan een tochtje van 40 km door het meetjesland. Aan de startzone van het zwemmen had ik een bordje met 6 zien staan, raar hier heb je toch nog geen 6 kilometer gefietst. Een mysterie die me nog wat zou bezig houden. Verderop plots al een getal in de 20. Oei de rekenlessen in Eeklo hebben nog wat bijscholing nodig. De wind leidde me wat af van de raadselachtige bordjes. Het wordt stampen en duwen om een deftige snelheid te houden. Twee rondjes langs mooie wegen en ondertussen wordt het me allemaal duidelijk. Het mysterie is opgelost. De bordjes zijn genummerde plaatsen voor de talloze seingevers die er voor moeten zorgen dat we veilig fietsen. Meteen stijgt het al grote respect voor de organisatoren. Een sterk staaltje van organisatie en ervaring. Ook respect voor de seingevers die hun vrije zondagmiddag opofferen voor onze veiligheid. Met deze filosofische gedachte begin ik aan het laatste gedeelte. 10 km verdeeld in drie rondjes door het industrieparkje. Het gaat vlot, drie ronden lang, buiten alle verwachtingen. Tevreden over mijn tijd (2u34) en zeer tevreden over mijn lopen.

Het eerste deel van 2016 zit er op. Aanstaande vrijdag start het tweede gefocust op het langere werk met als apotheose “Den Halve van Damme” op 17 september. Een revanche voor de lekke band van 2015 en proberen om de tijd van 2014 te evenaren of te verbeteren.
Voorbereidingswedstrijden zullen Gent (1/8ste) misschien worden en al zeker Viersel. Ook een wedstrijd die al enige tijd op mijn verlanglijstje staat. Hup met de beentjes!

Uitgeteld (deel 2)

Knipsel

Dan neemt een mens hem eens voor om het lopen efkes te laten en zich tevreden te stellen met de schaarse ritjes met de mtb.

Bovenop de ondertussen al betere hiel kreeg ik last van de keel. Maandag toch maar voor alle zekerheid naar de dokter die me twee dagen rust (niet werken) voorschreef. Zuigtabletjes en een puffertje. Maar de tweede dag voelde ik me al slechter dan eerst. ’s Avonds toch maar terug naar de dokter. Hoofdpijn, snotterig en geen fut.

Verlenging met twee dagen. Tijd die ik nuttig probeer te besteden aan mijn tweede hobby. Wat bezig zitten op de pc. Volledig opnieuw geïnstalleerd en Windows 10 er op gezet. Werkt merkbaar beter. Nog wat aanpassingen en we zijn terug wat sneller op de pc. Hopelijk gaat de verkoudheid vlug over en worden we op twee benen ook wat sneller!

Uitgeteld

Een sporter is gevoelig aan blessures en dat heb ik al enkele keren aan den lijve mogen ondervinden. Na eerder dit jaar de enkel heb ik aan dezelfde voet nu last van hielspoor (ontsteking van de onderkant van de voetzool). Opgelopen na de aankoop van mijn nieuwe loopschoenen eerder dit najaar.

Ik was er zo tevreden mee, eindelijk eens een paar wat op gebied van kleuren eens iets flashy was. Helaas was mijn rechtervoet er niet zo happy mee klaarblijkelijk. Ondanks de licht opkomende pijntjes bleef ik verder lopen. Tot aan de halve marathon van Deinze-Bellem (1u48′) De week er na wat last en zeven dagen gewacht om opnieuw een loopje te wagen. Maar helaas de pijn verergerde en nu heb ik mezelf verplicht om een tweetal weken niet te lopen en alles de tijd te geven om te herstellen. Fietsen kan en mag, maar alleen het weer zit niet mee om er echt eens op uit te trekken. Ik zal mezelf eens wat moed moeten inpompen om het veld in te duiken. Al was het maar om de kilootjes onder controle te houden. Heb me terug op dieet gezet om toch maar niet aan te komen. Hoewel de Sint al die lekkere chocolade heeft ga ik toch efkes op de tanden bijen.