Anderhalve meter vrije val.

Zaterdag 28 september 2019

Zoals gewoonlijk sta ik rond 8 uur op, terwijl ik het dak zie van onze keuken bij het naar beneden gaan neem ik me voor om het spinnetje die bladeren en andere afval tegen houdt eens uit te kuisen. Morgen voorspellen ze veel regen en een goede afloop kan miserie verhinderen.

Op het toilet twijfel ik of ik eerst een nuchterloopje zou doen of het rustig houden na de dubbele training gisteren en morgen gaan voor een lange duurloop. Ik besluit het laatste en begin aan het ontbijt, de krant er bij en genieten. Ik ben zodanig aan het genieten dat ik mezelf moet aanporren om in actie te schieten. Het spinnetje vrij maken moet eerst gebeuren, daarna bekijken we nog wel wat we kunnen doen.

De ladder uitgehaald en open geplooid. Ik hoor de klikken en weet dat ze dan goed open geplooid is. Cathy loopt ondertussen ook buiten en ik zet de ladder tegen de gevel, klim er op en op de moment dat ik ongeveer anderhalve meter boven de grond ben hoor ik iets en besef dat de ladder samen vouwt. Plots lig ik op de grond en roep het uit van de pijn aan mijn linkerenkel. Hoewel ik niet direct recht kan staan moet ik toch blijven liggen. Door de pijn draait alles en ik wordt bijna bewusteloos. Cathy komt aangelopen en is lichtjes in paniek, ze ontfermt zich over mij en heeft het meteen door dat het ernstig is. Ondertussen voel ik aan mijn achterhoofd en bemerk dat er bloed aan mijn hand hangt. Gelukkig niet veel en het gaat slecht om een schram. Ondertussen heeft Cathy Roger gebeld. Roger onze buur (ietsje verderop) oud collega maar vooral mijn beste vriend.

Als Roger er is probeer ik recht te staan en hinkel op één been de keuken in. Zo voel ik meteen dat ik mijn linkerarm ook bezeerd heb. Gekneusd waarschijnlijk maar het beperkt mijn bewegingsvrijheid.
Terug voel ik de onpasselijkheid opkomen en doe er alles aan om bij bewustzijn te blijven. Naar de spoed is nu wel zeker. Roger haalt zijn wagen en ik schuif me zo goed als ik kan op de achterbank. We rijden naar Sint-Lucas en onderweg draai ik terug bijna weg.

Aangekomen aan het hospitaal neemt Roger een rolstoel en ik meld me aan. Ondertussen staat de enkel al behoorlijk dik. Gelukkig is het nog rustig op de spoedafdeling en mag ik direct door. De gewoonlijke vragen beantwoorden lukt nog maar ik snak toch naar een pijnstiller. Ik rol verder en mag me op een bedje leggen en krijg iets om de pijn te stillen en wordt er een ice-pack op mijn enkel gelegd. Een verpleegster met een leuk accentje zal me verder verzorgen terwijl ik moet wachten op de dokter. Wachten duurt lang maar ik kan toch nergens terecht. Met Roger er bij gaat het sneller voorbij. De dokter bekijkt mijn gezwollen enkel en wil eerst foto’s zien om te weten wat er juist geraakt is. Gebroken of niet is nu de grote vraag. Na nog wat wachten wordt ik naar de afdeling radiologie gebracht. Zowel van de linkerenkel als van de linkerschouder-bovenarm worden foto’s genomen. Terug naar de wachtplaats en wachten op de dokter. Ondertussen is het al voorbij 14u dus zal er wel wisseling van ploeg zijn. En zo blijkt want even later komt een andere dokteres me vertellen dat er niets gebroken is maar dat de ligamenten geraakt zijn. Of dit nu goed nieuws is weet ik niet in ieder geval moet het toch in de gips. De bovenarm is gekneusd en moet vanzelf genezen. Even later komt dan ook een verpleger die me een halve gips geeft en waarmee ik het moet doen. Ik krijg twee aangekochte krukken mee. Aan het onthaal maak ik een afspraak om de enkel verder te bekijken. Dinsdag mag ik al gaan. Oef, bijna 16u en ik kan naar huis. Ongeveer 5 uur na de val, en gans de tijd is Roger bij mij gebleven. Nog eens een bewijs wat voor een goede vriend hij wel is. Het thuisfront is al op de hoogte, via messenger zijn ze op de hoogte gehouden. Nog een ritje naar de apotheker en ik kan eindelijk naar huis. Cathy loopt zenuwachtig rond en heeft er al enkele bezoekjes aan het toilet op zitten. Daar zit ik dan, gekluisterd aan de zetel voor een tijdje al vast. De komende wedstrijden zie ik aan mijn neus voorbij gaan. De bosduatlon van Lembeke zal me niet voor de 20ste keer zien aan de start. Ook de halve marathon van Bellem op 11 november mag ik schrappen. De winterduatlon van Wommelgem op 24 november zou misschien nog kunnen, laat ons hopen.

Ook het geplande etentje vanavond zal niet voor mij zijn. Cathy gaat dan maar alleen met haar collega’s en echtgenoten gaan eten. Gelijk heeft ze want de komende weken zullen we met moeite buiten kunnen.

Het wordt aanpassen, op krukken door het huis valt nog mee ook al hindert de gekneusde linkerarm mij wat. In de zetel, het linkerbeen hoog en dat is het. Slapen doe ik voorlopig beneden in de zetel hoe oncomfortabel het ook is. ’s Nachts moet ik regelmatig op om te plassen dus trap op en af zou moeilijk zijn. Slapen lukt al is het beperkt maar de komende dagen zal ik tijd genoeg hebben om te rusten.

Aangezien autorijden er ook niet in zit moet er ook gekeken worden naar vervoer ’s morgens vroeg voor Cathy. Gelukkig is er een collega die haar kan oppikken en terug komt ze zoals gewoonlijk met de bus. De zondag verloopt rustig, ik kan naar het WK wielrennen kijken van begin tot einde en krijg meteen bezoek van een bezorgde zus en moeder. Ook via de telefoon krijg ik wat steun. Veel pijn heb ik niet maar de bewegingsvrijheid is zeer beperkt. Van de zetel naar het toilet en omgekeerd. Als mijn voet niet hoog ligt begint er een zeurend gevoel op te komen. Ik zal al blij zijn als ik dinsdag den 24ste naar de dokter kan en zal weten hoe het verder moet.