Geen triatlonseizoen in 2019

Een jaar zonder triatlon? Er is veel kans. Vandaag wijselijk niet deelgenomen aan de 111 van Deinze. De voorbereiding was niet optimaal en ook het warme weer deed me besluiten om het niet te wagen. Ik zou er wel geraakt zijn denk ik maar hoe. Op een bepaalde leeftijd begint men al eens aan zijn gezondheid te denken en wil men na een wedstrijd niet te veel last hebben om te kunnen blijven sporten. Want dat is uiteindelijk de bedoeling, sporten en er plezier aan beleven. Ik heb al verschillende sporters gekend die de stap gezet hebben naar het grote werk. En hoewel ze goed voorbereid waren hebben ze er na een punt gezet achter hun sportbezigheden. Nog wat occasioneel bewegen maar niet echt meer de drive die ze er voor hadden.

Bij mij is de drive er nog steeds, een week zonder eens gesport te hebben is een marteling. Ik wordt prikkelbaar en moet er op uit. Minstens drie keer een tijdje het zweet voelen opkomen en daarna dat zalig gevoel van je hebt het toch maar weer gedaan.

Er is nog een kleine kans op één triatlonwedstrijd. Mechelen of Ieper, vooral die laatste zegt me wel iets. Nog nooit mee gedaan in tegenstelling tot Mechelen. En het parcours is wat pittig door het stijgingsgehalte op sommige delen. Ook de plaats heeft een speciale betekenis. Iets waar ik de komende week de knoop ga voor doorhakken.

Maar het is niet omdat ik de 111 laten voorbij gaan heb dat ik niet gesport heb. Terug mijn favoriet rondje gereden. Een ritje van 75 kilometer die ik nu al een tijdje af en toe rij. Ik denk toch al een keer of 10 en telkens kan ik me laten verrassen door de wegeltjes die ik nog moet rijden. Zo van: O ja we zitten hier, nu volgt dat nog en dat ook nog, kortom zalig genieten en terug ontdekken van een zalig ritje. Er is ook een uitgestippelde rit van 105 die een lusje maakt bij de 75. Begin september staat het gepland op mijn vrijdags ritje. Ik kijk er al naar uit en ook naar eventueel toch nog een triatlon.