Uitgeteld!

2017 moest een jaar worden van de halve . De halve van Damme stond in mijn planning met stip aangeduid om er een lap op te geven. Ondanks de werken in het zomerverlof zou het wel goed komen. Maar de knie sputterde wat tegen in juni en juli. Dus kwam de relatieve rust van pas. Maakte ik me zelf wat wijs of hoopte ik op een wonder. Vooral dat laatste vrees ik.

Maar als of het nog niet erg genoeg was kon er nog wat extra tegenwerking bij. Iets wat ik nooit had durven denken gebeurde. Twee mensen die heel diep in mijn hart zaten gingen uit elkaar. Ik denk dat ik nog nooit zoveel verdriet in mijn leven gehad heb dan met deze situatie. De onmacht, het onbegrip en de teleurstelling namen al mijn energie weg. Werken lukte nog al was het maar om bezig te zijn. Sporten was niet aan de orde. Sporten betekent genieten en genieten was nu wel iets wat ik niet kon. Ik liet het niet toe. Ook al wist ik dat het helend kon zijn. Even het hoofd leeg maken, aan niets anders denken. Toch duurde het enkele weken eer ik de moed had om de loopschoenen aan te trekken. Maar helen deed het niet, sommige stukken liep ik met tranen in mijn ogen. Ook op de fiets had ik het moeilijk.

We zijn nu al een tijdje verder maar ik sta geen stap verder. De zin om te sporten is er wel. Op aanraden van de dokter heb ik door gezet. Met resultaat voor de conditie. Maar in het kopje gaat het nog steeds niet. Hoe kan je alles achter laten wanneer je alles hebt. Op deze en andere vragen vind ik maar geen antwoord. Onbegrip maar vooral verdriet om de persoon die het meest is gekwetst. 

De hoop blijft maar wordt elke dag kleiner. Tot dan blijf ik uitgeteld.

Advertenties