De Kallemoeietriatlon 2017

Wat vooraf ging….

Een winter die goed verliep, ik fietste regelmatig en ook het lopen vlotte goed. De duurlopen op laag tempo maar de lange afstanden verteerde ik prima. Toch lieten de jaren zich wat voelen maar daar stond ik niet te veel bij stil.

Eind maart was het tijd voor het jaarlijks fietsweekend van TTA. In de prachtige omgeving van Valkenburg ook gekend van de Amstel Gold race. Drie dagen om te fietsen en ook met een kleine zwemtraining en twee duurloopjes. Ik verteerde alles goed en was tevreden over mijn conditie. Tot enige tijd er na begon ik enkele kwaaltjes te voelen. Het begon met zware benen en die hielden me bezig dag en nacht. Soms wat meer en dan wat minder maar een lange duurloop kon ik niet meer aan. Fietsen was geen probleem en ik hield me daar dan hoofdzakelijk mee bezig. Het probleem sleepte aan en eens naar de dokter leek me aangewezen. Twee mogelijke oorzaken konden zijn: de leeftijd (daar verzet ik me ten stelligste tegen) of de last van mijn gebit. Voor dit laatste was een oplossing en na weken van uitstellen besliste ik om de tandarts te bellen. Een geluk, de man die mijn huisarts aanraadde was verhuisd en uitgebreid. Zijn zoon en schoondochter konden de enorme vraag aanvullen en ik was gered. Na een onderzoek wachtte me 5 behandelingen. Twee maal het verwijderen van een tand, tandplak verwijderen en twee maal een gaatje vullen. Vooral de tandplak was de mogelijke oorzaak van het vermoeid gevoel. Mijn hoop steeg in het toch nog volbrengen van enkele wedstrijden.

Eind mei begint de rug op te spelen en de knieën geven ook enkele minder goede signalen. Verd… nu niet, terug naar de dokter en na wat rust en medicatie zou alles moeten beteren. Beernem nadert wel hé!

4 juni, na lang uitstellen komt het er eindelijk van, de rit van de voorzitter. Mijn fietstrainingen verlopen goed, mijn loopjes beperk ik tot maximum 8 km per keer. De knieën protesteren nog maar ik zoek zachte ondergrond om ze te sparen. Het fietstochtje verloopt prima, de enkele klimmetjes gaan vlot en de rush terug naar Merelbeke onder bewind van Kurt verteer ik wonderwel goed. Weliswaar wat uit de wind gezet maar toch is het meer rijden en niet verkrampt aanklampen. Het zelfvertrouwen stijgt.

Op donderdag doe ik de test van het lopen. Tien kilometer aan een rustig tempo en zonder last aan de knieën. Ook de dag er na geen last. Soms voel ik wel iets naar gelang ik mijn knie draai of met mijn been schud. Maar ik zie zondag rooskleurige tegemoet.

D day…

Clubkampioenschappen Triatlon voor TTA in Beernem. Waar ik al zeker van ben is de laatste TTA-er van de 7 deelnemende leden. Maar dat is va geen belang voor mij. Wat telt is de wedstrijd kunnen uit doen en daarna kijken hoe het lichaam reageert en hersteld.
Er wordt een zwoele dag voorspelt en het is nog juist ook. Toch komt er een lichte wind op een uurtje voor de start. Niet aan denken, we gaan proberen te genieten en ons niet op jagen. No stress! Hoewel de zwemstart is toch altijd een stressmomentje. En waarom eigenlijk, eens in het water glijdt het toch zo van me af. Die stress speelde al thuis op toen ik vast stelde dat de fiets een lekke achterband had. Nog tijd om het te vervangen maar toch een ambetant momentje.
Een momentje waar ik in het water niet meer aan denk. Ik kan vlot mijn ritme houden en zwem bewust wat verder van de kant om zo geen last te hebben van andere zwemmers. Mijn ritueel tijdens het zwemmen is de zwemslagen tellen en gokken na hoeveel tellen ik er zou kunnen zijn. Blijkbaar haal ik meer dan 1 meter per slag want aan 1000 tel geraak ik niet. Ik hijs me uit het water en wandel naar de wisselzone. De warmte valt uit de lucht en blijkbaar ook op de bidons. De eerste slokken zijn warm en verteren niet al te goed. Toch moet ik drinken en probeer af en toe kleine slokjes. Gelukkig door de rijwind koelt het een beetje en ondervind ik er geen last van. Er rijden me constant fietsers voorbij ook omdat er al drie waves voor mij vertrokken zijn en die zitten al een rondje verder. Ook bij de trio’s na ons zitten stevige fietsers en die geven me niet bepaald een goed gevoel. Ga ik nu niemand inhalen? Drie rondjes rondom Beernem en ik mag terug de wisselzone in. Mijn rug speelt al een tijdje op en ik moet af en toe eens rekken om het draaglijk te houden. Hopelijk geeft het geen hinder tijdens het lopen.
Fiets af, loopschoenen aan, petje op, nummer draaien en drankgordel aan.
Twee maal vijf kilometer die ik binnen het uur wil halen. De eerste bevoorrading is er vlug en doet deugd, ook de sproeiers en sponsen onderweg zijn welkom. Helaas is ook het drinken in mijn gordel veel te warm. Eén slokje en ik beslis om de gordel dan maar af te geven aan Roger na de eerste loopronde. Geen snelle looptijd maar ik kan er toch enkele inhalen. Wat toch een opkikkertje geeft. Na 2u48 loop ik over de meet. Niet wat ik vorige jaren liep maar toch een tevreden en gerust gevoel. Zeker naar volgende week toe. De tweede en meteen al laatste wedstrijd van het voorseizoen.
De Caveman-triatlon die me omwille van zijn apart parcours aansprak. Tijdens het fietsen een klimmetje en het lopen gaat een deel in de grotten. Iets speciaal om te doen. Ik kijk er al naar uit. Hopelijk mijn knieën ook!

Advertenties