Halve marathon Deinze-Bellem 2016

11 november, een datum die we elk jaar herfrank3denken. Bijna 100 jaar geleden zwegen de wapens en kwam er een einde aan een vreselijke zinloze oorlog.
Maar 11 november is ook voor de 13de keer al tijd voor een halve marathon die loopt van Deinze naar Aalter-Bellem. Een autoloos parcours langs het Schipdonkkanaal.
TTA stond met drie atleten aan de start? Jonas die na twee jaar inactiviteit en enkele trainingloopjes wel eens wou proeven van een lange loopwedstrijd, Daniël die ondanks het niet deelnemen aan triatlons toch bezig bleef en ik. Ik die maandag met moeite deftig kon stappen wegens een geblokkeerde rug na een weekje plafond en muren afwassen. 21 km lopen was ver af en leek niet te halen. Gelukkig bracht een goede kinesist en gerichte oefeningen betering zelfs veel betering. Woensdag zag ik al mogelijkheden en donderdag stond mijn besluit vast.
Een heldere hemel maar ook een frisse temperatuur. Na inchecken in Bellem de bus op naar Deinze. Een kleine schoolreis met mensen die allemaal dezelfde passie hebben. Lopen en dit zelfs op een feestdag.
Aan het sportcomplex van de Brielmeersen worden we netjes afgeleverd waar we de tijd hebben om ons klaar te maken voor het genieten.
Het vestje blijft aan want enkel met het tri-suit en een onderlijfje met lange mouwen lijkt me iets te fris.
Mijn doel is 1u48 maar in mijn achterhoofd besef ik dat na de voorbije week het wat te hoog gegrepen zal zijn. Ietsje na half twee zetten de meer dan 600 deelnemers de eerste stap naar Bellem. Het jaagpad is niet zo breed en in het begin is het drummen om een geschikt plaatsje te vinden in het peloton.
Ik zie Nico passeren en die “haast” voor 1u48. Hem volgen en dan heb ik mijn gewenste tijd. En dat doen we.
Na twee kilometer passeert Jonas me, ik ben een beetje verrast want ik dacht dat hij vooraan was gestart. Aan een iets hoger tempo gaat hij de groep van 1u48 voorbij en weg is hij. Ik kan het tempo volgen en met kilometers van minder dan 5’10” schieten we goed op. Halfweg zie ik ietsje meer dan 52 minuten op de chrono en ik droom al van een tijd onder mijn doel. Maar de droom is kort, ik besef het maar al te goed. Ook vorig jaar beleefde ik dezelfde korte euforie maar de tweede helft geeft toch de doorslag.
En zo geschiedde, na km 12 voelde ik dat ik het tempo niet kon blijven aanhouden. Wat vertragen maar de “haas” in het vizier houden. Mijn tempo zakt en ik leg me al neer bij het niet halen van mijn doel.
De brug na 14 km doet geen goed aan de kuiten. Ik pep mezelf op en zie het Orvalleke al voor me staan welke ik mezelf beloofde. De laatste drankpost voorbij en er resten nog 5 kilometer. Ik loop constant te tellen en hoop onder de 1u55 aan te komen.
Km 18,5. Zie ik goed ja, nee? Ja toch Jonas loopt enkele tietallen meters voor me uit. Blijkbaar heeft hij het wat moeilijk. Een beetje euforie maakt zich van me meester als ik besef dat ik hem misschien voorbij zal kunnen lopen. Eén kilometer verder is het van dat. Jonas zijn blik is wat stil, begrijpelijk na een lange periode er uit geweest te zijn is dit toch al een knappe prestatie. Nog 2 kilometer en die lijken elke keer lang maar we halen het. Het tellen probeer ik te laten en zet men pokerface op als Annelies me fotografeert.
1u53 en ne klets. Geen 5 minuten langer dan de twee vorige jaren maar toch content dat ik er ben.
Jonas finisht anderhalve minuut later. De koude doet zijn werk en ik wil me zo vlug mogelijk omkleden om warm te hebben maar ook om te kunnen genieten van de Orval.
Daniël kom ik ook tegen, hij eindigde in 1u45. Respect, als ik volgend jaar dit haal spring ik over de meet. LOL.
Na het omkleden kom ik nog Jan tegen, een oud lid van TTA. De begroeting is warm en leuk. Nog een reden waarom ik geniet van mijn sport de ontmoetingen met gelijk gestemde mensen is plezant.
In 2017 gaan we terug voor 1u48, dat moet lukken!