Fietsstage Diksmuide

DSC03344

Na een vier-tal weken aanmodderen met de gezondheid kwam alles terug op zijn plooi. De loopkilometers werden beperkt om hervallen te  vermijden. Een tweetal dagen voor de fietsstage deed ik toch maar een tochtje om echt zeker te zijn van enige conditie. Ik was tevreden en gerust dat het niet terug de Ardennen was. De vorm van 2014 is er bijlange nog niet.

De voorgeschiedenis had ook nog een kleine uitloper. Naast de ziekte was ik de donderdag er voor chauffeur van dienst voor de dochter en enkele vriendinnen. Amsterdam verwelkomde Nicky Minaj, het idool van mijn hartedief. Dan maar combineren met een kleine training in Almere op een deeltje van het loopparcours. Aangezien het al donker werd en ik blijkbaar niet de juiste route volgde werd het een 6,5 km op en af. Toch speciaal en meteen efkes de Almere gangers wakker geschud. Waardoor ik nu natuurlijk als 8ste man wordt aangeduid om TTA te vervoegen in september 2015.

Vrijdag, iets later dan enkele anderen arriveerde ik om 16u aan het Bloso complex in Woumen-Diksmuide. Vlug de sportkleren aan en de fiets op. Wat zoeken naar rustige baantjes die ik niet vond uit schrik om verloren te rijden. Volgens mijn oriëntatie zat ik goed om een rondje met de klok mee te rijden. Maar toen ik voor alle zekerheid de baan vroeg werd ik aangeraden de weg terug te nemen. Na gisteren in Almere werd het terug een op en af training. Gelukkig kon ik een afslag maken langs de Ijzer en zo Diksmuide bereiken net aan de Ijzertoren. Zo checkte ik ook nog even of onze verassingsplaats om op zaterdag te dineren er nog lag. 45 km op de teller was voldoende, na een zeer korte nacht en met nog voldoende fietskilometers in het vooruitzicht leek me dit het beste.
Even later arriveerde de vroegere vertrekkers van hun 75 km. De kamer deelde ik met Richard en na een deugddoende douche mochten we aanschuiven aan tafel. Heerlijke soep, tagliatelli met kip en een lekkere saus, tot slot een dessert die iedereen kon smaken. Aangesterkt en al wat vermoeid schoven we samen aan tafel voor de rit van morgen te bespreken. Bijna iedereen was aanwezig, enkel Bregt zou ons de dag er na vervoegen.

Zaterdag, vroeg wakker en meteen al honger. Een zeer uitgebreid ontbijt kon niet beter meevallen. Om 9u30 begon onze tocht richting het West-Vlaamse heuvelland. Een aanloopstrook naar Poperinge al waar Pieterjan en Jonas zouden aansluiten om een rondje klimmen van 75 km te doen. De Zwarte berg, de Monte berg, de Rode berg en zelfs de Kemmel berg waren enkele van de beklimmingen die we deden. Het weer was ons niet goed gezind. Wind, lage temperaturen en af en toe een bui gaf ons echt het Flandrien gevoel. Terug in Poperinge namen we een iets andere route richting Woumen. 127 km op de teller. Moe maar niet afgemat. De benen deden hun werk. Tot mijn grote tevredenheid was de conditie al stilletjes aan het terug keren. De pannenkoeken smaakten nog zo goed. Op gebied van catering waren we echt uitstekend gelogeerd.
Douchen en efkes plat op het bed. Morgen hopelijk even goede benen als vandaag. Er stond een vlakke rit gepland maar de wind zou de spelbreker worden.

Zaterdagavond. Water en Vuur, een speciale locatie om onze benen onder de tafel te steken. Aangezien we als triatlonclub toch wat met water te maken hebben leek een etentje op een boot iets toepasselijk. Ook hier hadden we het getroffen. Wat rumoerig door het vele volk maar het eten was lekker. Ook het rumoer had wat leuks, nonkel Roger had wat te vertellen en hij heeft het mogen horen. Iedereen was fan van hem en de sfeer was gezet.
Blijkbaar hadden de 127 km hun tol geëist. Niemand had echt nog de moed of zin om een stapje in de wereld te zetten en we zakten af naar onze basis om daar nog een slaapmutsje te nuttigen. Om elf uur besloot Richard te gaan slapen en ik volgde hem in zijn idee.  Even zat ik met wat schrik, vorig jaar werd ik op zondag wakker met kop en maagpijn. Hopelijk herhaalde dit zich niet.

Zondag. Oef alles voelt goed aan. De honger is er zelfs, laat het uitgebreid ontbijt maar komen. Voldoende versterkt staan we klaar om 75 km tegen de wind te beuken. Richting Veurne en terug. Bjorn heeft mooie rustige fietspaden uitgestippeld. Maar ook daar kan het mis gaan. Reeds na 14 km voel ik dat achteraan de band aan het leeg lopen is. Dank zij Nico is dit vlug hersteld en weg zijn we. Onderweg lachen we in de lens van Inge die alles digitaal vast legt. Met regelmatig een korte stop beginnen we stilletjes aan de terugweg. Nu zal de wind wel mee zitten hoopt iedereen. Helaas, we hebben met moeite echt 20 km de wind in de rug gehad. Maar onze conditie is er op vooruit gegaan. Bij aankomst rest er ons een laatste douche en het weekend zit er op. Veel te vlug maar elke minuut genoten. De conditie is er, nu wordt het verder doen en ze opkrikken naar wedstrijdniveau.

Advertenties

Uitgeteld!

Uitgeteld

2015 was goed begonnen. De looptrainingen gingen even vlot als voor de jaarwisseling. Zelfs een fietsrit zat er de eerste maand al in. Terug goe bezig en de plannen werden al in het achterhoofd gesmeed. De eerste wedstrijd wordt de I-duatlon en de week er na de havenloop van Gent over 21 km. En einde maart gaan we op fietsstage naar Diksmuide. De vooruitzichten lachten me toe. Tot de tweede week van februari. Wat moe, snotteren, koppijn nee de griep zal me toch niet vast hebben zeker. Op doktersadvies een week niet werken en sporten. lap, de eerste straf van het jaar. Netjes opvolgen en hopen dat we de infectie de baas zijn. Op vrijdag schijnt de zon te uitnodigend om binnen te zitten. Een rustig uurtje lopen en het was genieten. Niets gevoeld en we waren terug vertrokken. Op zondag toch maar de geplande winterjogging in Deinze mee genomen. Super wedstrijd; De week rust wierp zijn vruchten af. Een verbetering tegen over vorig jaar en terug in een stralende winterzon. ’s Namiddags scheen de zon als of het lente was. Genieten in de tuin en al dromen over al het mooie dat moet komen.

De week daarop verloopt wat druk en van echt lopen komt niets in huis. Dan maar hopen dat we op vrijdag een stukje kunnen fietsen ondanks de opkomende hoest, lopende neus en voortdurende koppijn. Helaas, de symptomen verergeren en we besluiten wijselijk om binnen te blijven en verleggen onze plannen naar zondag. Maar ook dat gaar verkeerd. Na een karting-avondje met TTA lig ik de zondagnamiddag geveld in de zetel. Dan maar terug naar de dokter op maandag. Diagnose: keelontsteking en  terug een weekje platte rust. Om erger te voorkomen volgen we het stipt op. Buiten één wandeling van een half uurtje is de zetel mijn vaste verblijfplaats. In het weekend genieten we van de opening van het wielerseizoen op tv. Hoe het ook kriebelt fysisch voel ik me niet in staan om sportief iets te presteren. Een wandeling naar de bakker bevestigd mijn vermoeden. Totaal nog niet hersteld en de dag er na maar terug naar de dokter.

Bloed getrokken en door wat uitslag vermoedt de dokteres dat het wel eens zona zou kunnen zijn. Afwachten op het resultaat van het bloedonderzoek. Best maar een schietgebedje doen dat het niet zo’n vaart loopt. Want de zin om toch eens die hartslag wat hoger te laten slaan wordt sterker en sterker!