Den Halven van Damme

Damme 2014 bis

Wie me in het begin van het seizoen zou gevraagd hebben om me in te schrijven voor een halve triatlon dit jaar had ik moeten teleurstellen. Door mijn dieet gingen mijn trainingen en wedstrijden goed en sommige beter dan verwacht maar om er al meteen in te vliegen met het dubbele van de afstand zag ik zeker niet zitten.

Maar… stilaan kwam het idee in me op. De langere looptrainingen gingen me goed af en ook het fietsen was geen probleem. Enkel het zwemmen was een onzekerheid. Ik zou de Zwin afwachten om te beslissen of ik in Damme aan de start stond. Maar zo lang kon ik niet wachten, enkele dagen voor de Zwin sloten de inschrijvingen af. Ik was wel al in geschreven maar had nog niet betaald. Na een zondags fietstraining zag ik Daniël die me eigenlijk wel over de lijn trok. Op de laatste moment stortte ik het inschrijvingsgeld en er was geen weg meer terug.

Zaterdag 20 september 6 uur. Mist, donker en geen sprake van de nazomer die nu al enkele dagen het mooi weer maakte. Maar de voorspellingen zagen er goed uit, geen regen en een aangename temperatuur van rond de 22 graden. Ook wind was er nauwelijks wat wel tot gevolg had dat de mist lang bleef hangen.

Het was de eerste keer dat ik in de donker vertrok naar een wedstrijd waar ik zelf aan deelnam. Jaren terug toen ik nog naar de volledige in Almere ging kijken heb ik regen en mist mee gemaakt. Eventjes leek het of ik naar de Flevopolder-streek op weg was.

Tegen 8 uur was ik ter plaatse, Damme anders een rustig dorpje was één en al triatlon en duatlon bedrijvigheid. Vlug een parkeerplaats zoeken en met Daniël naar de inschrijvingstafel om ons aan te melden. We hadden nog geen meter afgelegd maar kregen al een finishers-t-shirt.
Nog efkes de passage verkennen en terug naar de auto om alles klaar te maken. Checken en nog eens checken of we alles mee hadden en op weg naar de wisselzone om alles klaar te zetten.
Het verschil met een kwartje is enkel de afstand. Naast wat meer bevoorrading heb je niets anders nodig.
Brilletje, wet-suit en op stap naar de start 2 kilometer verder op. Een afstand die al lopend niets lijkt maar al wandelend denk je al vlug, oei die eind moet ik terug al zwemmend.

Met wat vertraging wordt onze wave toch op gang geschoten. Ik start op tempo en eens in het ritme doe ik het iets kalmer. Niet denken aan waar je al bent en genieten van het moment hou ik me voor. En dat lukt, vlugger dan ik voorop had gesteld kom ik aan wal. Iets meer dan 43 minuten, een tijd waar ik niet op gehoopt had.
Aangezien ik nog niet op het langere werk was getraind had ik mijn wedstrijd opgedeeld in drie blokken: 1u zwemmen, 3u fietsen en 2u lopen. Wat op 6 uur zou moeten uitkomen. Enig optimisme dat ik had dat was dat ik de wissels er al had in verrekend.

Met zo’n zwemtijd had ik al wat marge en mocht 6 uur geen probleem zijn hoopte ik al. Toch het vel niet verkopen alvorens …

Na een goede en vlotte wissel de fiets op voor vier rondjes die me 93 kilometer fietsplezier verschaften. Eventjes dreigde het mis te gaan maar een attente deelnemer wees me op mijn bidon die dreigde te vallen uit de extra houder die ik op het laatst nog op de fiets had gemonteerd. Langs de jaagpaden van de Damse vaart en andere kanalen zoefden de kilometers voorbij. Na het eerste rondje nam ik een gelletje om niet plat te vallen op energie gebied. Op anders plat vallen dacht ik niet. Na het tweede rondje een energy-reep en na het derde terug een gelletje. Zo kreeg ik geen flauwte en voor het lopen had ik nog ééntje voor halfweg de laatste proef.
Het fietsen vlotte goed, dank zij de wind die er niet was. Iets boven de drie uur fietsen zou lukken. Een gemiddelde van 31 aanhouden was moeilijker dan gedacht. Ik moest mezelf intomen om er niet boven te gaan. Niets forceren en krachten overhouden voor de laatste 19 loopkilometers. Af en toe de rug eens stretchen en op weg naar de tweede wissel. Ik had voldoende gedronken met het gevolg dat de blaas op spanning kwam te staan. Efkes stoppen om te plassen hield ik voor tijdens het lopen. Eerst wisselen. Terug zonder problemen, ik mocht niet klagen, de rug en nek eens rekken en weg waren we. Er stonden kilometer aanduidingen en ik klokte na 1 km 5’45 af. Een tempo die ik vlot kon aanhouden. Maar dan moest ik toch efkes een boompje wat water geven. Oef dat lucht op. Nog een goede 17 km naar de finish. De tijd die ik verloor met de stop haalde ik al vlug op. Na één rondje had ik 50 minuten gelopen. Mijn eindtijd zou fors onder de 6 uur duiken mocht ik dat voor de tweede ronde ook kunnen. En dat lukte ook. Zeer tevreden finishte ik na 5u33’05”. Me happy!

En nu? Wordt het Almere toch volgend jaar. De laatste dagen wordt er op FB wat heen en weer gepost om in te schrijven. We zien wel!

Advertenties