Een makkie?

Na 18 weken ben ik op mijn streefgewicht, opgedragen door de diëtiste. Voor mij niet voldoende, 70 kg is mijn eindpunt. Als wedstrijdgewicht moet dat ideaal zijn om terug een wedstrijd op niveau te kunnen doen. Maar hard van stapel lopen we niet. Het gaat goed maar er is nog werk. De uithouding is op peil. Lange afstanden verteer ik zonder problemen. Een halve marathon is al geen probleem maar de tijd die ik er voor nodig heb is nog iets te lang. Hoewel na 18 weken mag ik zeker tevreden zijn. Dank zij het lopen op hartslag weliswaar soms zeeeeer traag behaal ik de resultaten waar ik al lang naar streef.

Wat nu logisch volgt zijn de wedstrijden. Beginnen met de I-duatlon, daarna Beernem, Oudenaarde, augustus staat nog leeg, Zwin en misschien zelfs iets meer. Maar dat hangt af van de resultaten na de eerste wedstrijden. Het moet leuk blijven en toch een redelijk verschil met de vorige jaren. Ook enkele joggings staan op het programma om de snelheid aan te voelen in wedstrijdverband en me al eens te testen.

Het fietsen is in één ruk vooruit gegaan. In de Ardennen reed ik wonderbaarlijk goed de hellingen op en dat zette zich thuis verder.
Het zwemmen zal nog een puntje worden om aan te schaven, eens het weer het toe laat zoeken we het open water op om te zien hoe we nu in de wet-suit passen. De spanning zal er toch wat uit zijn. Enkel de kuiten vrees ik nog. Met of zonder pak daar kreeg ik telkens krampen.

Zoals ik al zei, die wedstrijden…. dat wordt net als mijn dieet… een makkie…….