Ochtendloopje.

Na een avondje uit en een lome zaterdag kon ik me toch opladen om deze ochtend de loopschoenen aan te trekken. En ik heb het me niet beklaagd. Genietend van de vogeltjes die hun gezang niet lieten verstoren door het overgaan naar het zomeruur en de aanhoudende koude.

Ook ik had weinig last van de kou. Twee graden is een 10-tal te kort voor de tijd van het jaar. Maar ik raakte vlug op temperatuur. Ondanks het trage tempo genoot ik. De stem van Sportstracker was niet aanwezig omdat ik ook eens geen muziek aan had staan. En dat hielp me ook om wat rustig te lopen zonder me druk te maken over mijn slakke-gangetje. Een ochtendloopje vereist niet echt snelheid, voor mij gaat het er om om calorieën te verbranden. En om een beetje in vorm te zijn voor de I-duatlon van 14 april. Wat me blij stemt is de toch stijgende lijn van mijn conditie, ondanks de niet spectaculaire snelheid die ik haal. Vandaag had ik het gevoel dat ik overschot had en kon gerust nog langer gelopen hebben.

Zo heb ik deze week twee fietstrainingen kunnen doen en ook al was mijn pijp uit in het laatste deel van de 60 km, het was terug genieten. En zo lang ik geniet dan is en blijft het aangenaam om eens af te zien. Het gevoel nadien is altijd een soort beloning die met weinig te vergelijken is. Als er niets tegen gaat dan sta ik aan de start van de I-duatlon met toch iets wat ambitie. De tijd in 2011 was 2u16 graag zou ik in die buurt willen eindigen.

Winteroffensief.

Na weken van er net van tussen knijpen heb ik er toch niet kunnen aan ontsnappen. De griep heeft me te pakken!
Ergens een geluk met een ongeluk want deze week is de winter opnieuw begonnen en had ik mij al voorgenomen om niet te sporten. Behalve een kort loopje op woensdag, een wekelijks uitstapje aan de Blaarmeersen terwijl mijn vrouwtje haar laatste uurtjes klopt op die dag. Maar vandaag dus niet.

Vanwaar mijn veto om niet te lopen tijdens die hopelijk laatste winter-prik? Gewoon vorige week was de lente er volop, het leek al bijna zomer. Op de mooiste dagen had ik geen tijd om er van al lopend te genieten. ’s Woensdags was het al wat minder en vrijdag heb ik genoten van een training in de regen zoals de echten. 🙂
Maar de koude die tijdens het weekend kwam opzetten zette mijn goestingsfactor terug op nul. Zelfs een voorgenomen fietstochtje op zondag zag ik niet meer zitten. De kou kon me gestolen worden. Maandag was de sneeuw de druppel die de emmer deed overlopen: geen sport deze week ze kunnen nu toch echt den boom in ik heb genoeg van winterse taferelen en de bijhorende kou. Ook de gezellige zondagnamiddagen in de zetel voor de open haard krijgen bij mij een herhalingsgevoel a la Kampioenen deel 999!

Maar mijn lichaam heeft me een beetje geholpen. Maandagavond begon het kopje te protesteren. Een slag van een voorhamer op het voorhoofd was de beste vergelijking. Om 4u dinsdagochtend lag het verdict vast. Opstaan wegens te hevige koppijn en de weg gezocht naar het toilet om de darmen die ook al protesteerden te ledigen. De Dafalgan die me een beetje soelaas zou moeten brengen hield het ook niet uit in mijn ziek binnenste en moest er terug uit.
dan maar de zetel opgezocht om de vrouw niet wakker te maken met mijn gewoel tussen de lakens.

Om 4 uur in de middag kwam de dokter langs en bevestigde mijn vermoeden. Griep! Slapen, rusten en uitzieken. Vier dagen niet gaan werken. Dan moet het zeker over zijn. En hopelijk ook de winter.